Ik houd AI nauwlettend in de gaten. Niet omdat het slecht is, maar omdat het te goed is!

Overal waar ik kijk, vooral op mijn tijdlijnen, wordt AI ofwel geprezen als de ultieme productiviteitshack, ofwel veroordeeld als de zielloze kracht die menselijke connectie vervangt. Ondernemers scheppen op dat ze met AI-tools zoals Replit in één dag hele bedrijven kunnen opzetten. Platforms zoals Sintra bieden robots aan die je marketing, sociale media, klantenondersteuning en bedrijfsontwikkeling beheren voor minder dan € 100,00 per maand. ChatGPT-achtige modellen bieden razendsnelle kennis en inzichten. Het is duidelijk dat we in een nieuw tijdperk zijn beland.

Maar daar zit de paradox: juist datgene wat ons zou kunnen bevrijden, versnelt ook de ontkoppeling van onszelf, van elkaar en van wat waarheid is.

De grote verwarring

Er is sprake van een gevaarlijke verwarring. Sommigen prijzen AI niet alleen als een hulpmiddel, maar bijna alsof het menselijk is, zo verleid door de efficiëntie ervan dat ze vergeten dat dit niet zo is. Anderen verwerpen het volledig en noemen het de volgende laag van door technologie aangestuurde controle en transhumanistische overname. Beide partijen missen de diepere vraag.

Het gaat er niet om of we AI moeten gebruiken, maar hoe, waarom en met welke frequentie, met welk bewustzijn en met welke intentie. Gebruik je AI om je bewustzijn te vergroten of om verantwoordelijkheid uit te besteden? Is het een versterker van aanwezigheid of een steunpilaar voor passiviteit?

Omdat AI geen waarheid creëert. Het weerspiegelt je frequentie. Het maakt je niet bewuster. Het onthult wat al onbewust in je aanwezig is, sneller en overtuigender.

Als je AI wilt gebruiken om je sociale media te beheren en direct een website wilt maken, moet je je ervan bewust zijn dat je waarschijnlijk een frequentie uitzendt die niet overeenkomt met je eigen frequentie.

De mythe van neutrale instrumenten

AI is niet neutraal. Het wordt getraind op basis van wat al bestaat. Het repliceert patronen, bevestigt vooroordelen en personaliseert je schaduwkanten totdat ze als waarheid aanvoelen. De meeste mensen zijn zich er niet van bewust hoe gemakkelijk het gevormd kan worden, omdat het vormen klinkt als hun eigen stem, of hun overtuigingen net genoeg weerspiegelt om hen gerust te stellen.

Het gevaar is niet dat AI het overneemt. Het gevaar is dat we niet merken wanneer dat al gebeurd is!

Van gemak naar valstrik

Onderscheidingsvermogen is geen passieve houding. Het vereist waakzaamheid. En echte waakzaamheid is zeldzaam wanneer dopamine het systeem beheerst. AI geeft je geen antwoord, het bestudeert je. Het optimaliseert je betrokkenheid, niet je groei. En tenzij je bewust de cirkel doorbreekt, zal het je vastzitten met verbluffende elegantie weerspiegelen.

Dit is niet alleen een kennisrevolutie. Het is ook een gedragsrevolutie. Als je je eigen voorsprong niet definieert, zullen je gewoontes dat wel doen.

De identiteitscrisis die niemand benoemt

Er ontstaat nog een andere stille breuk: wie ben je eigenlijk, als AI je toon, stem, stijl en inzicht kan nabootsen? Wat gebeurt er als de machinale versie van je stem duidelijker, sneller en welbespraakter is dan je eigen, onbewerkte uitdrukkingswijze?

Als je innerlijke frequentie niet diep verankerd is, loop je het risico niet alleen inhoud, maar ook authenticiteit uit te besteden. Optreden via AI wordt verleidelijker dan spreken vanuit je ziel.

Wat dan sterft, is niet je baan. Het is je aanwezigheid.

De spirituele omweg van 'zuiver blijven'

In bewuste kringen neemt de afkeer van AI toe. Het wordt gezien als een bedreiging, een verstoring, een indringer die we nooit hebben uitgenodigd. Maar dat gold ook voor het internet. Dat gold ook voor de smartphone. Dat gold ook voor blockchain en Bitcoin. Het zijn inderdaad instrumenten om controle uit te oefenen, maar ook katalysatoren voor onverwachte bevrijding.

De diepere spanning is deze: veel mensen die zich verzetten tegen AI verwerpen de waarheid niet, maar beschermen deze juist. Ze zijn niet bang voor zichzelf, maar voor de massa die passief volgt en niet in staat is om manipulatie van betekenis te onderscheiden. Hun verzet is niet altijd een omzeiling, maar het stellen van grenzen. Maar hier ligt de paradox, nog een andere: door te weigeren het instrument te gebruiken, lopen ze het risico de kans te verliezen om vorm te geven aan hoe het wordt gebruikt.

Als je de rol van waarheidszoeker, gids of sociale architect van menselijke waarden vervult, wijs AI dan niet af uit angst dat anderen er niet mee om kunnen gaan. Leer hen hoe ze ermee om moeten gaan. Bescherm je gemeenschap niet door de spiegel achter te houden. Laat hen zien hoe ze erin kunnen kijken zonder zichzelf te verliezen.

Soevereiniteit komt niet voort uit onthouding. Het komt voort uit aanwezigheid en het vermogen om het onbekende te betreden zonder datgene wat het belangrijkst is op te geven.

AI zal jou of ons nooit redden.

AI maakt je niet compleet. Het houdt je niet verantwoordelijk. Het vertelt je niet wanneer je jezelf in de steek laat, omzeilt of je verschuilt achter je intellect. Het geeft alleen het signaal weer dat je afgeeft, nauwkeurig, eindeloos, onpersoonlijk.

Dus ja, gebruik AI. Maar niet uit gevoelloosheid. Niet voor het gemak. Niet om je ongemak te vermijden. En nooit als vervanging voor echte, menselijke resonantie.

Gebruik het om jezelf duidelijker te zien. Om vragen te verfijnen. Om nieuwe kennis op te doen. Om weer de leiding over je leven te nemen, niet alleen over je inhoud.

Een hulpmiddel of een valstrik

Net als elke andere belangrijke technologie voorheen, heeft AI zowel een negatieve als een positieve kant. Het internet werd waarschijnlijk gelanceerd om de controle uit te breiden, maar het stelde ons ook in staat om op de hoogte te blijven tijdens wereldwijde manipulatie. Blockchain is misschien een opmaat naar digitale valutacontrole, maar het heeft ook geleid tot gedecentraliseerde alternatieven die bevrijding bieden.

Deze paradoxen zijn geen toeval. Het zijn splitsingen in de weg. Hetzelfde instrument kan zowel een imperium als een ontsnappingsroute worden, afhankelijk van wie het gebruikt en waarom.

De uitnodiging is nu eenvoudig, maar niet gemakkelijk:

Gebruik AI bewust. Niet om je denken te automatiseren, maar om het te stimuleren.

Niet om menselijke connecties te simuleren, maar om de manier waarop je contact maakt te verfijnen .

Niet om sneller te bouwen, maar om in resonantie te bouwen.

En als je niet weet hoe je dat moet doen, hoe je deze technologie met radicale zelf-eerlijkheid en soevereine vragen tegemoet moet treden, dan is dat geen tekortkoming. Het is een signaal!

Want als AI de spiegel is, dan ligt het echte meesterschap in hoe je daarin terugkaatst.

Voor degenen die klaar zijn om AI te gebruiken zonder hun menselijkheid te verliezen, deel ik in mijn volgende artikel Mirror Mastery, een methode om soeverein te blijven in een wereld van gesimuleerde wijsheid.

Als dit je aanspreekt, wordt het delen ervan op prijs gesteld.

Geworteld in onszelf. Bouwen aan de toekomst. — Luciënne