The Mirror Field
Je kunt de spanning voelen –
in de wereld en in je eigen leven.
De dingen passen niet meer zoals vroeger.
De verhalen zijn luidruchtig, de druk is constant,
en de oude manieren om je aan te passen werken niet meer.
Je hebt nagedacht, jezelf in vraag gesteld, innerlijk werk verricht.
En toch vertaalt duidelijkheid zich niet in beweging.
Beslissingen blijven in het ongewisse. Patronen herhalen zich.
Er blijft een stil onbehagen hangen – over richting, verbondenheid en waar je nu voor moet staan.
Niet omdat je bang bent.
Maar omdat je niet zeker weet hoe je op dit moment eerlijk kunt leven
zonder verhard te raken, reactief te worden of je terug te trekken uit het leven.
De wereld verandert niet door grootse gebaren.
Ze verandert ook niet door de andere kant op te kijken.
Ze verandert wanneer genoeg mensen stoppen met het voeden van angst en geleende overtuigingen en stil en nauwkeurig gaan staan voor wat we weten dat waar is.
Wat je in jezelf vermijdt, blijft niet privé.
Het bepaalt hoe je je gedraagt als vriend, leider, collega, partner, en daardoor bepaalt het de wereld waarin we leven.
Op een gegeven moment werkt ronddraaien niet meer.
Doen alsof kost te veel.
Vermijden brengt geen verlichting meer.
Dit is het moment waarop verantwoordelijkheid praktisch wordt:
in hoe je denkt, beslist, omgaat met anderen en vooruitgaat,
met duidelijkheid, emotionele stabiliteit en zonder jezelf te verraden. En deze retraite helpt je daarbij.
The Mirror Field niet iets waar je naartoe gaat.
Het is iets waar je in stapt.
La Casa di Luce, mijn aanwezigheid en de structuur van het programma vormen de basis, maar de kwaliteit van de ervaring wordt samen gevormd. Dit werk komt tot leven door jouw bereidheid om aanwezig, open en betrokken te zijn bij wat voor jou echt is.
Mijn rol is om het veld vast te houden en te kalibreren.
Ik luister naar wat wordt vermeden, overgecompenseerd of stilletjes wordt doorstaan, en geef dat duidelijk en stabiel weer. Niet om je proces te sturen, maar om je te helpen zien waar je bent en wat er wil bewegen.
Dit is geen toevluchtsoord om in stilte te verdwijnen, noch een ruimte voor dominante stemmen of vaste rollen. Het is een gedeeld veld waar duidelijkheid ontstaat door participatie – door om steun te vragen, eerlijk te spreken, aandachtig te luisteren en ongemak te accepteren zonder er drama of weerstand van te maken.
Je hoeft niet met een duidelijk beeld aan te komen.
Je hoeft niet de 'juiste' vraag te hebben.
Wat gevraagd wordt, is de bereidheid om aanwezig te blijven bij jezelf en bij anderen, vooral wanneer het leven gespannen, onzeker of onopgelost aanvoelt.
Vragen over werk, richting, relaties of hoe je integer kunt leven in een gepolariseerde wereld zijn allemaal welkom. Dat geldt ook voor twijfels, angsten en momenten waarop je niet weet hoe je verder moet. Niets hoeft te worden weggeredeneerd of opgelost. Het werk gebeurt door samen te kijken naar wat er is.
Stilte speelt een belangrijke rol – niet als terugtrekking, maar als een manier om te horen wat normaal gesproken wordt overstemd.
The Mirror Field om eigen verantwoordelijkheid, nieuwsgierigheid en eerlijkheid.
Wat het in ruil daarvoor biedt, is helderheid die niet afhankelijk is van zekerheid – en een gevoelsmatig besef van hoe je verder kunt gaan in je eigen leven, zodra je weer thuis bent.
Voor degenen die liever één-op-één werken, zijn er op uitnodiging privé-intensieve Mirror Field-sessies beschikbaar.