Hoe ik tot de conclusie kwam dat Meraviglia

Het was juni 2023 toen ik naar Italië reed op zoek naar een renovatieproject.

Ik had mijn huis in Nederland twee jaar eerder verkocht en wist nog steeds niet waar ik wilde wonen. Ik had ook geen duidelijk beeld van wat ik precies zocht. De ene dag stelde ik me een oude, statige villa voor, de volgende dag een piepklein vakantiehuisje met uitzicht op zee.

Na twee weken rondreizen door Ligurië en Noord-Toscane keerde ik terug naar Moncalvo, een rustig stadje waar ik mijn eerste nacht in Piemonte had doorgebracht. Er was iets aan dat plaatsje dat authentiek, rustig en uitnodigend aanvoelde.

Ik verbleef in een kleine B&B buiten de stad. Ik was zo onder de indruk van het landschap dat ik nog een paar huizen in de buurt heb bekeken, maar ook hier voelde niets echt goed.

Toen veranderde alles plotseling.

Net nadat ik op Facebook had gepost dat ik de zoektocht zou opgeven en het aan het leven zou overlaten om me de weg te wijzen, liep de neef van de eigenaar van de B&B de binnenplaats op. We hadden meteen een klik en binnen een half uur liet hij me een huis zien dat hij een jaar eerder had gekocht, maar nog nooit had aangepakt, in dezelfde straat.

“Wil je dit huis kopen?” vroeg hij.

Het was niet wat ik dacht te zoeken. Geen elegante details. Geen hoge plafonds. Maar het uitzicht over de Alpen was adembenemend, de ligging bovenop de heuvel voelde bijzonder aan, en het huis straalde meteen een gevoel van mogelijkheden uit.

Als interieurontwerper voelde ik meteen het potentieel ervan.

En voor het eerst tijdens de hele zoektocht kwam er een soort rust in mij.

Die avond, op mijn laatste avond voordat ik terug zou keren naar Nederland, vertelde ik Francesca, de eigenaresse van de B&B, over mijn twijfels.

“Ik vind dit een geweldige kans,” zei ik tegen haar, “maar ik weet niet zeker of het leven hier misschien te beperkt zou zijn of te ver verwijderd van cultuur en creativiteit.”

Ze lachte.
“O, maar ken je Orsolina28 dan niet? Misschien is er vanavond zelfs wel een optreden.”

Een half uur later zaten we in de auto, op weg naar de voorstelling Restart van choreograaf Jonas Jacobsson. De voorstelling raakte me diep. Het voelde bijna symbolisch, alsof het leven zelf me hier stilletjes uitnodigde om opnieuw te beginnen.

Drie maanden later heb ik de papieren ondertekend.

Voordat we een besluit namen, stond de eigenaar ons zo vriendelijk toe om tijdens de zomer in het leegstaande huis te verblijven. Met slechts twee bedden in huis hebben we daar een paar weken gewoond, waarbij we langzaam vertrouwd raakten met de ruimte, het ritme, de stilte en het leven eromheen.

Het huis gaf me het gevoel dat het absoluut een ja was.

Daarna volgden de echte beslissingen:

Ga ik definitief naar Italië verhuizen?
Ga ik een tweede woning kopen?
En hoe zit het met mijn kinderen, die allemaal jonge volwassenen zijn en hun eigen leven in Nederland aan het opbouwen zijn?

We hebben er samen openhartig over gesproken. Ze stonden achter deze stap, hoewel nog niemand van ons zich volledig realiseerde hoezeer dit ons dagelijks leven zou veranderen.

Ik ben naar Italië verhuisd.

Daarna duurde het nog eens twee jaar om het ontwerp uit te werken, het concept te herzien, de begroting op te stellen, fouten te maken, de juiste mensen te vinden en langzaam aan de grote renovatie te beginnen. En het is nog steeds niet af.

Maar nu komt het huis tot leven.

Mijn kinderen komen hier regelmatig met vrienden terug om tot rust te komen, na te denken, weer contact te maken of hun volgende stappen in het leven te heroverwegen. Ik geniet net zozeer van de stilte in dit kleine gehucht als ik alleen ben, als van de levendigheid wanneer het huis vol zit met jonge mensen, gesprekken, muziek en mogelijkheden.

In de jaren voordat ik hier aankwam, had het leven me al ingrijpend veranderd.

Sinds 2012 heb ik jarenlang een proces doorgemaakt van innerlijke zoektocht, heropbouw, leren, loslaten en het langzaam herdefiniëren van wat echt belangrijk voor me is. Veel van wat ooit belangrijk leek, verdween geleidelijk. Wat overbleef was iets veel eenvoudigers en eerlijkers: het belang om je thuis te voelen in jezelf, te leven in overeenstemming met wie je bent, en ruimtes te creëren waar mensen voldoende tot rust kunnen komen om weer naar zichzelf te kunnen luisteren.

Als ik er nu op terugkijk, besef ik dat alles wat ik heb meegemaakt me stilletjes heeft voorbereid op deze plek.

Meraviglia is voor mij niet zomaar een huis.
Het is mijn thuis, ons gezinshuis en een plek die bedoeld is om te delen.

Wanneer mensen hier aan een van de programma’s deelnemen, komen ze niet terecht in een gepolijst retreatcentrum dat losstaat van het dagelijks leven. Ze worden verwelkomd in een echt thuis. Een thuis dat langzaam is herbouwd, waarin wordt geleefd, waarin essentiele levensvragen zijn gesteld en dat weer tot leven is gekomen.

Misschien is dat ook de reden waarom mensen zich hier zo snel thuis voelen.

Want niets aan deze plek is louter op basis van een businessplan tot stand gekomen. Het is gegroeid uit levens ervaring, transformatie en de wens om een ruimte te creëren waar mensen kunnen ademen, nadenken en op een oprechte manier weer in contact kunnen komen met zichzelf.

En misschien is dat wel wat deze plek me het meest heeft geleerd:

Echte verandering begint zelden met een perfect plan.

Het begint met iets dat stilletjes aanvoelt als een diep innerlijk ‘ja’, én de bereidheid om de eerste stap te zetten nog voordat je het hele pad kunt overzien.